Powrót Teatru im. Stefana Żeromskiego do historycznej siedziby

To nie była przeprowadzka z jednego budynku do drugiego

Na czas remontu Teatr im. Stefana Żeromskiego korzystał z różnych przestrzeni. Część zasobów znajdowała się w Wojewódzkim Domu Kultury, część biblioteczna była przechowywana w innej lokalizacji, zaplecze magazynowe w kolejnej, a scenografia została rozdzielona pomiędzy różne miejsca.

Powrót do historycznej siedziby oznaczał więc operację konsolidacyjną. Zespół nie mógł rozpocząć w jednym punkcie i zakończyć pracy po pojedynczym rozładunku. Trzeba było koordynować odbiory wielu kategorii mienia z kilku lokalizacji oraz kierować je do odpowiednich części odnowionego teatru.

Każdy dział teatru oznaczał inny rodzaj mienia

Zakres obejmował elementy scenografii, wyposażenie akustyczne i oświetleniowe, gabloty, historyczne elementy wyposażenia, kostiumy, wyposażenie pralni, zasoby biblioteczne, dwa fortepiany oraz pozostałe mienie poszczególnych działów.

Nie dało się zastosować jednego sposobu zabezpieczenia i jednego schematu pracy. Kostiumy wymagały innej organizacji niż fortepiany. Elementy techniczne wymagały innego prowadzenia niż gabloty. Scenografia często ograniczała wykorzystanie przestrzeni nie masą, lecz nietypowym kształtem i objętością.

Same kostiumy zajęły około czterech lub pięciu samochodów. To dobrze pokazuje skalę projektu, mimo że stanowiły tylko jedną z wielu kategorii przewożonego mienia.

Niemal 50 pełnych samochodów

WHM pracowało praktycznie całą dostępną wówczas flotą. W projekcie wykorzystywano trzy duże samochody dostawcze o łącznej kubaturze szacowanej na około 60–65 m³.

W dwóch największych etapach relokacji, wraz z dodatkowymi kursami realizowanymi pomiędzy nimi, wykonano niemal 50 przejazdów pełnych samochodów. W zależności od rodzaju mienia pojazdy wypełniano do granicy dopuszczalnej ładowności albo do pełnego wykorzystania kubatury.

Odległości w centrum Kielc nie były duże. Wyzwaniem była liczba operacji, odpowiednia kolejność i stałe utrzymanie przepływu pomiędzy punktami odbioru a odnowioną siedzibą.

Praca w nowoczesnym, świeżo odnowionym obiekcie

Po remoncie teatr dysponował nową infrastrukturą, w tym windami towarowo-osobowymi, ruchomą sceną, zapadniami i zaawansowanym zapleczem technicznym. Wprowadzanie mienia do takiego obiektu wymagało nie tylko tempa, ale również kontroli drogi transportu i szacunku do nowo wykończonych przestrzeni.

Typowy intensywny dzień pracy przy projekcie trwał około dziewięciu lub dziesięciu godzin. Wszystkie trzy samochody pozostawały w ciągłym użyciu, a harmonogram uzgadniano z osobami oddelegowanymi przez teatr do koordynowania relokacji.

Sprawna współpraca z administracją instytucji miała bezpośredni wpływ na realizację. Przy takiej liczbie działów i lokalizacji decyzje musiały być podejmowane szybko, ale bez utraty kontroli nad całością.

Rezultat: rozproszone zasoby wróciły do jednego teatru

WHM zebrało mienie teatru z wielu miejsc i wprowadziło je do odnowionej siedziby. Projekt fizycznie połączył rozproszone przez lata zasoby instytucji i stał się jednym z elementów przygotowania teatru do ponownego działania w historycznym budynku.

Była to jedna z największych realizacji WHM. Jej skala nie wynikała z pojedynczego ciężkiego przedmiotu, lecz z połączenia niemal pięćdziesięciu pełnych transportów, różnorodnych kategorii wyposażenia, kilku lokalizacji początkowych i jednego precyzyjnie organizowanego miejsca docelowego.